Ik groeide op in een nuchtere, pragmatische familie. Het was een beetje zoals je dat bij het oud-Hollandse Calvinisme ziet: hard werken, zelfredzaamheid, en vooral geen ruimte voor emoties of om dingen teveel in twijfel te trekken.

In mijn vroege twintiger jaren begon ik me echter te interesseren voor spiritualiteit. Er moest toch meer zijn dan alleen dat? Door de jaren heen probeerde ik van alles: yoga, tai chi, mindfulness, reiki, aikido en meer. Tot ik uiteindelijk in 2000 een Zen-school binnenliep.

De kern van de Zen-leer is meditatie (zazen). Je zit op een kussentje, sluit je ogen en laat je gedachten als wolken aan je voorbij gaan. Je neemt ze oordeelloos waar en je richt je aandacht weer op je adem. Mediteren bleek geen snelle oplossing te zijn. Het vergde geduld, doorzettings-vermogen, moed en veel oefening.

Maar uiteindelijk bracht het me inzichten die mijn kijk op het leven radicaal veranderden. Zoals hoe ik invulling gaf aan het vaderschap, en hoe ik een organisatie leidde.

Ik ontwikkelde de vaardigheid om aan te voelen wat ik zelf nodig had, en hoe ik keuzes kon maken op basis van wat mijn team nodig had. Deze vaardigheid heeft mijn leven lichter gemaakt én dat van de mensen om mij heen.